Πρωτόκολλα ονείρων

Μετάφραση: Λευτέρης Αναγνώστου
Επιμέλεια: Christoph Gödde, Henri Lonitz
Επίμετρο: Jan Philipp Reemtsma
ΑΝΑΛΥΤΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
ISBN ΕΝΤΥΠΟ
978-960-221-436-7
Διαστάσεις
17Χ12
Τρέχουσα Έκδοση
2009
Σελίδες
151

Πρωτόκολλα ονείρων

Μετάφραση: Λευτέρης Αναγνώστου
Επιμέλεια: Christoph Gödde, Henri Lonitz
Επίμετρο: Jan Philipp Reemtsma

ΕΝΤΥΠΟ
ΑΡΧΙΚΗ
11.66€
25%
ΤΕΛΙΚΗ
8.75€
* ΔΩΡΕΑΝ ΑΠΟΣΤΟΛΗ αγορές άνω των 50€ (εντός Ελλάδος)

Ο Adorno από το 1934 έως το 1969 συνήθιζε να καταγράφει τα όνειρά του «μόλις ξυπνούσε. Μια ανεπεξέργαστη, εύθραυστη ύλη, που την υπέβαλε σε ελάχιστες διορθώσεις, «μόνο στις πιο αισθητές, γλωσσικές ατέλειες», μη διακινδυνεύοντας έτσι την αυθεντικότητά της, μια αυθεντικότητα μετέωρη και επιφυλακτική στις διατυπώσεις, σ’ αυτές τις προδοσίες της μέρας.

 

«Τα πρωτόκολλα ονείρων, διαλεγμένα από ένα εκτενές απόθεμα, είναι αυθεντικά. Τα κατέγραφα κάθε φορά αμέσως μετά το ξύπνημα και για τη δημοσίευσή τους διόρθωσα μόνο τις πιο αισθητές γλωσσικές ατέλειες». Με αυτήν την εισαγωγική παρατήρηση συνόδευσε ο Αντόρνο μια πρώτη σειρά καταγραμμένων ονείρων του που είχε επιλέξει προς δημοσίευση (αλλά δεν εκδόθηκαν παρά μετά θάνατον στα  Άπαντά του). Συμπληρωμένα πλέον με πολλά άλλα που διάλεξαν οι επιμελητές για την ξεχωριστή αυτή έκδοση, απαρτίζουν, όπως πίστευε ο μεγάλος φιλόσοφος και «εμπνευστής» τους, ένα αινιγματικό συνεχές, έναν ενιαίο ονειρικό κόσμο σε ανησυχητική συνάφεια με την πραγματικότητα.

Έγραψαν για το βιβλίο



Τα όνειρά μας δεν συνδέονται μεταξύ τους ως «δικά μας», αλλά αποτελούν και ένα συνεχές, ανήκουν σε έναν ενιαίο κόσμο, όπως λόγου χάρη όλα τα αφηγήματα του Κάφκα διαδραματίζονται «στο ίδιο». Όσο πιο στενά όμως συναρτώνται μεταξύ τους τα όνειρα ή επαναλαμβάνονται, τόσο μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος να μην μπορούμε πια να τα ξεχωρίσουμε από την πραγματικότητα.

THEODOR W. ADORNO

1 από 2


Τα Πρωτόκολλα ονείρων, του Adorno, πρέπει να διαβαστούν μέσα στον ορίζοντα της κριτικής του σκέψης. Η απολυτότητα του ορθού λόγου, που χειραφέτησε το Δυτικό υποκείμενο, η αναντίρρητη αλήθεια του επιστημονικού κανόνα και του μαθηματικού υπολογισμού, που συνέτριψε κάθε άλλη αισθητική και θεωρητική οπτική, οι οικονομίστικες και παραγωγικές αντιλήψεις, ακόμη και αυτό το ιδανικό της μαρξικής, συλλογικής χειραφέτησης, δέχτηκαν απ' τον Adorno μια ανελέητη κριτική.

ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΑΡΤΙΝΟΣ, Ελευθεροτυπία
2 από 2
ΑΝΤΟΡΝΟ ΤΕΟΝΤΟΡ Β.
Ο Theodor W. Adorno γεννήθηκε το 1903 στη Φρανκφούρτη. Σπούδασε φιλοσοφία, κοινωνιολογία, ψυχολογία και μουσικολογία στο πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης, απ’ όπου έλαβε το διδακτορικό του. Πηγαίνοντας στη Βιέννη, συνέχισε τις σπουδές του στη μουσική με δασκάλους τον Alban Berg και τον Eduard Steuermann. Έγινε υφηγητής με μια διατριβή για τον Kίρκεγκωρ υπό την επίβλεψη του Paul Tillich. Το 1934, αφού του είχε απαγορευτεί η διδασκαλία, μετανάστευσε στην Αγγλία και άρχισε να διδάσκει στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Το 1938 μετανάστευσε στις ΗΠΑ και εργάστηκε στο Ινστιτούτο Κοινωνικής Έρευνας του Πανεπιστημίου της Φρανκφούρτης, του οποίου ήταν άτυπος συνεργάτης από τα τέλη της δεκαετίας του 1920 και το οποίο είχε ήδη μετεγκατασταθεί στη Νέα Υόρκη. Συνεργάστηκε επίσης με τον Paul Lazarsfeld στο Princeton Radio Research Project. Το 1949 επέστρεψε στη Γερμανία και έγινε καθηγητής φιλοσοφίας και κοινωνιολογίας στο πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης. Διηύθυνε το Ινστιτούτο Κοινωνικής Έρευνας, μαζί με τον Μαξ Χορκχάιμερ, τον οποίο διαδέχτηκε αργότερα στη θέση του διευθύνοντα προέδρου. Πέθανε το 1969 από έμφραγμα στην Ελβετία. Έργα του είναι: Kierkegaard. Konstruktion des Ästhetischen (1933), Dialektik der Aufklärung. Philosophische Fragmente (μαζί με τον Max Horkheimer, 1947), Philosophie der neuen Musik (1949), Minima Moralia. Reflexionen aus dem beschädigten Leben (1950), The Authoritarian Personality (μαζί με τους Else Frenkel-Brunswik, Daniel J. Levinson και R. Nevitt Sanford, 1950), Versuch über Wagner (1952), Prismen. Kulturkritik und Gesellschaft (1955), Zur Metakritik der Erkenntnistheorie. Studien über Husserl und die phänomenologischen Antinomien (1956), Dissonanzen. Musik in der verwalteten Welt (1956), Aspekte der Hegelschen Philosophie (1957), Noten zur Literatur I (1958), Klangfiguren. Musikalische Schriften I (1959), Mahler. Eine musikalische Physiognomie (1960), Noten zur Literatur II (1961), Einleitung in die Musiksoziologie. Zwölf theoretische Vorlesungen (1962), Sociologica II. Reden und Vorträge (μαζί με τον Max Horkheimer, 1962), Drei Studien zu Hegel (1963), Eingriffe. Neun kritische Modelle (1963), Der getreue Korrepetitor. Lehrschriften zur musikalischen Praxis (1963), Quasi una fantasia. Musikalische Schriften II (1963), Moments musicaux. Neu gedruckte Aufsätze 1928-1962 (1964), Jargon der Eigentlichkeit. Zur deutschen Ideologie (1964), Noten zur Literatur III (1965), Negative Dialektik (1966), Ohne Leitbild. Parva Aesthetica (1967), Berg. Der Meister des kleinsten Übergangs (1968), Impromptus. Zweite Folge neu gedruckter musikalischer Aufsätze (1968), Sechs kurze Orchesterstücke op. 4 <1929> (1968), Komposition für den Film (μαζί με τον Hanns Eisler, 1969), Stichworte. Kritische Modelle 2 (1969).