Περί τριών απατεώνων

Μωϋσής – Χριστός – Μωάμεθ
Μετάφραση: Λία Βουτσοπούλου
Πρόλογος: Φώτης Τερζάκης
ΑΝΑΛΥΤΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
ISBN ΕΝΤΥΠΟ
960-221-250-0
Διαστάσεις
21Χ14
Τρέχουσα Έκδοση
2003
Σελίδες
144

Περί τριών απατεώνων

Μωϋσής – Χριστός – Μωάμεθ
Μετάφραση: Λία Βουτσοπούλου
Πρόλογος: Φώτης Τερζάκης

ΕΝΤΥΠΟ
ΑΡΧΙΚΗ
12.72€
25%
ΤΕΛΙΚΗ
9.54€
* ΔΩΡΕΑΝ ΑΠΟΣΤΟΛΗ αγορές άνω των 50€ (εντός Ελλάδος)

Αυτός ο αιχμηρός, σαρκαστικός λίβελος του λαϊκού Διαφωτισμού είναι μια μετωπική επίθεση ενάντια στους τρεις μεγάλους προφήτες και διαχειριστές του υποτιθέμενου θείου Λόγου, ιδρυτές των θρησκειών που συνιστούν τον ορίζοντα του νεότερου ευρωπαϊκού πολιτισμού.

 

Ολόκληρο τον 17ο αιώνα γίνεται λόγος για την ιερόσυλη πραγματεία De Tribus Impostoribus, αλλά μόνο στις αρχές του επόμενου βρίσκονται τα πρώτα λατινικά και γαλλικά αντίγραφά της. Ώς τότε η ομιχλώδης φήμη του έργου έχει διαγράψει μια εξωφρενική τροχιά, όπου εμφανίζονται ως συγγραφείς του τα πιο διαφορετικά ιστορικά πρόσωπα: βαρόνος του Χόμπαχ αλλά και Ριμπελαί, Καμπανέλα, Μακιαβέλι, Έρασμος, Βοκάκιος, ή ακόμη και Αβερρόης και Φρειδερίκος Βαρβαρόσα. Έτσι προκύπτει ένας από τους εντυπωσιακότερους φιλολογικούς θρύλους της νεότερης εποχής, που σε πολλά στοιχεία του θυμίζει τα μυθιστορηματικά παιχνίδια του Μπόρχες. Οι διδασκαλίες περί Θεού και ψυχής που συνοψίζονται εδώ «φωτογραφίζουν» συχνά τον εικονοκλαστικό ζήλο της Εγκυκλοπαίδειας. Ανάγονται όμως επίσης σε μια πολύ ευρύτερη «μυστική» παράδοση του δυτικού πνεύματος, που εκτείνεται από τον Εμπεδοκλή ώς τον Τζορντάνο Μπρούνο και τον Σπινόζα κι από την ευρωπαϊκή και την αραβική αλχημεία ώς τις πιο τολμηρές εκδοχές της νέας επιστήμης. Αντίστροφα, στην ιστορική προέκταση μιας τέτοιας ρητορικής βίας δεν είναι δύσκολο να διακρίνουμε τους πυρακτωμένους μονολόγους των βέβηλων χαρακτήρων του Σαντ ή την ανελέητη πολεμική που θα εξαπολύσει στον Αντίχριστο ο Νίτσε.

Έγραψαν για το βιβλίο



Ο συγγραφέας ή οι συγγραφείς της πραγματείας Περί τριών απατεώνων δεν έχουν αναγνωριστεί ως τις μέρες μας. Οι διάφορες εκδόσεις υποθέτουν πολλούς υποψήφιους –αν όχι πάντα πιθανούς– συγγραφείς. Εν πάση περιπτώσει το περιεχόμενό της επιτρέπει να τοποθετήσουμε την εποχή της σύνταξής της, στα γαλλικά, προς το τέλος του 18ου αιώνα. Ο Βολταίρος την εκθείασε και ο Σαντ την αναφέρει στο πρώτο του κείμενο [...] Η πραγματεία αυτή βλέπει στην εγκαθίδρυση συντεταγμένων θρησκειών έναν κίνδυνο πολύ πιο σοβαρό απ' ό,τι στην πίστη σ' έναν ακατανόητο Θεό. Οι θρησκείες που καταγγέλλει διαφέρουν, αλλά έχουν την ίδια προέλευση: ο Μωυσής δεν είναι μόνο ο ήρωας των Εβραίων ή των Ισραηλιτών, που αναδείχθηκε στην Αίγυπτο, είναι επίσης ο φανταστικός πρόγονος των χριστιανών, ακόμη δε και των μωαμεθανών. Αυτό που έχουν κοινό οι «απατεώνες» είναι ο τρόπος με τον οποίο φαντάζονται έναν μοναδικό Θεό, δημιουργό του κόσμου αλλά απροσπέλαστο στο λόγο, αυτό που οι σημερινοί φιλόσοφοι ονομάζουν ακόμη μονοθεϊσμό. Αλλά το μονοπώλιο αυτού του μονοθεϊσμού διεκδικείται από τους μαθητές των απατεώνων με μια φονική και αιματηρή βία χωρίς έλεος, μεταξύ μωαμεθανών και χριστιανών σήμερα όπως μεταξύ καθολικών και προτεσταντών χθες, δηλαδή μεταξύ θρησκευτικών ομάδων που υποδιαιρούνται οι ίδιες σε αναρίθμητες σέκτες εξίσου άγριες η μια απέναντι στην άλλη [...] Στις μέρες μας μπορούμε να πούμε ότι ο πόλεμος των θρησκευτικών απατεώνων έχει γίνει εξίσου σκληρός με τον κυνικό ανταγωνισμό ανάμεσα σε εθνικές οικονομίες και πολιτικές. Η ανάπτυξη τόσο του επιστημονικού λόγου όσο και της ποιητικής φαντασίας έχει κατορθώσει να περιστείλει ορισμένες εκκλησιαστικές και θρησκευτικές εξουσίες, σ' ό,τι αφορά το τελετουργικό τους και τις πειθαρχικές υποχρεώσεις τους [...] Παρατηρείται ωστόσο ότι, από τη σχολική και πανεπιστημιακή εκπαίδευση του 20ού αιώνα, απουσιάζει πάντα η ιστορία των αθεϊστικών αντιλήψεων. Διδάσκονται οι αδιάκοπες, περισσότερο ή λιγότερο σκεπτικιστικές, διαμάχες σχετικά με την ύπαρξη ενός ασύλληπτου θεού, αλλά αποφεύγεται η επανέκδοση κειμένων όπως αυτή η πραγματεία Περί τριών απατεώνων, μια ανάλυση δηλαδή που θα ήταν ικανή να τροποποιήσει σοβαρά πεποιθήσεις που έχουν καταντήσει λεκτικά παιχνίδια. Αυτό και μόνο υπόσχεται μια κάποια επιτυχία σ' αυτή τη μικρή πραγματεία, που είχε να εμφανιστεί από το 1932.

PIERRE NAVILLE  (από τον Πρόλογο της γαλλικής έκδοσης του 1991)
1 από 1
ΧΟΛΜΠΑΧ ΒΑΡΟΝΟΣ ΤΟΥ
Ο Paul-Henri Thiry, Baron d'Holbach γεννήθηκε το 1723 στο Edesheim της Γερμανίας αλλά έζησε και εργάστηκε στο Παρίσι όπου και πέθανε το 1789. Γαλλογερμανός συγγραφέας, φιλόσοφος, εγκυκλοπαιδιστής και εξέχουσα μορφή του γαλλικού Διαφωτισμού. Γνωστός για τον αθεϊσμό του και τον τεράστιο όγκο των γραπτών του κατά της θρησκείας. Έργα που του αποδίδονται είναι: Lettre à une dame d’un certain âge sur l’état présent de l’opéra (1752), Le christianisme dévoilé, ou Examen des principes et des effets de la religion chrétienne (1766), L'Antiquité dévoilée par ses usages, ou Examen critique des principales opinions, cérémonies et institutions religieuses et politiques des différens peuples de la terre (1766), La Contagion sacrée, ou Histoire naturelle de la superstition (1768), Lettres à Eugénie, ou Préservatif contre les préjugés (1768), Théologie portative, ou Dictionnaire abrégé de la religion chrétienne (1768), Essai sur les préjugés, ou De l’influence des opinions sur les mœurs et le bonheur des hommes (1770), Histoire critique de Jésus-Christ, ou Analyse raisonnée des évangiles (1770), Tableau des Saints, ou Examen de l’esprit, de la conduite, des maximes et du mérite des personnages que le christianisme révère et propose pour modèles (1770), Système de la nature ou des loix du monde physique et du monde moral (1770), Le Bon Sens, ou Idées naturelles opposées aux idées surnaturelles (1772), Politique naturelle, ou Discours sur les vrais principes du Gouvernement (1773), Système Social, ou Principes naturels de la morale et de la Politique (1773), Éthocratie, ou Le gouvernement fondé sur la morale (1776), La Morale Universelle, ou Les devoirs de l’homme fondés sur la Nature (1776), Éléments de morale universelle, ou Catéchisme de la Nature (1790).