Τα μουσικά δράματα του Ρίχαρντ Βάγκνερ

Μετάφραση: Θόδωρος Παρασκευόπουλος
Επιμέλεια: Δήμος Κουβίδης, Μάκης Σολωμός
ΑΝΑΛΥΤΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Διαστάσεις
21X14
Τρέχουσα Έκδοση
2010
Σελίδες
301
Εύδοξος

Τα μουσικά δράματα του Ρίχαρντ Βάγκνερ

Μετάφραση: Θόδωρος Παρασκευόπουλος
Επιμέλεια: Δήμος Κουβίδης, Μάκης Σολωμός

ΑΡΧΙΚΗ
24.38€
25%
ΤΕΛΙΚΗ
18.29€
* ΔΩΡΕΑΝ ΑΠΟΣΤΟΛΗ αγορές άνω των 50€ (εντός Ελλάδος)

Ο μεγάλος γερμανός μουσικολόγος Καρλ Ντάλχαους υπογράφει μια πρωτοποριακή στον καιρό της (δεκαετία του ’70) και κλασική πλέον ανάλυση των έργων του Ρίχαρντ Βάγκνερ, αφιερώνοντας ένα κεφάλαιο σε καθεμιά από τις  «ρομαντικές όπερες» και τα  «μουσικά δράματα» του συνθέτη.

Βραβείο της Ένωσης Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών 2010

 

Οι προηγούμενες μελέτες για τον Βάγκνερ έτειναν να προσεγγίσουν τις «όπερες» και τα «μουσικά δράματά» του ως κομμάτια αυτοβιογραφίας, φιλοσοφικές διακηρύξεις ή πολιτικά σχόλια της εποχής που γράφτηκαν. Ο Καρλ Ντάλχαους απομακρύνεται απ’ αυτές τις απόπειρες. Στόχος του είναι να φωτίσει, με μια διαλεκτική ιστορική και μορφολογική ανάλυση, τόσο τα μεμονωμένα έργα όσο και το βαγκνερικό opus ως σύνολο. Πρόκειται για μια προσέγγιση που μπορεί να μυήσει κάθε νέο φιλόμουσο σ’ αυτά τα κορυφαία έργα τέχνης, ενώ ταυτόχρονα προσφέρει πολύτιμες ενοράσεις στους λάτρεις του επαναστάτη δημιουργού και στους μελετητές της μουσικής ιστορίας, της φιλοσοφίας και του πολιτισμού. Η περιεκτική περιγραφή των δραματουργικών και μουσικών χαρακτηριστικών κάθε έργου –Ο ιπτάμενος Ολλανδός, Τανχόυζερ, Λόενγκριν, Τριστάνος και Ιζόλδη, Οι αρχιτραγουδιστές της Νυρεμβέργης, Το δαχτυλίδι του Νίμπελουνγκ (Ο χρυσός του Ρήνου, Η Βαλκυρία, Ζίγκφριντ, Το λυκόφως των θεών), Πάρσιφαλ–  συνυφαίνεται εδώ με τη θεώρηση του βαγκνερικού κανόνα στο σύνολό του. Ηχητικά παραδείγματα: https://alexandria-publ.gr/richard-wagner/  

Έγραψαν για το βιβλίο



Στα Μουσικά δράματα του Ρίχαρντ Βάγκνερ, ο μεγάλος γερμανός μουσικολόγος Καρλ Ντάλχαους προσφέρει ίσως την πιο περιεκτική και βοηθητική περιγραφή των συγκεκριμένων δραματουργικών και μουσικών χαρακτηριστικών κάθε έργου, αποφεύγοντας σε μεγάλο βαθμό τις αξιολογικές κρίσεις.

MICHAEL TANNER

1 από 4


Ο Ντάλχαους δεν παρουσίασε ποτέ μια συστηματική ανάλυση ενός ολόκληρου μουσικού δράματος ή έστω μιας ολόκληρης πράξης. Οι αναλυτικές παρατηρήσεις του παρέμειναν εστιασμένες σε μικρότερες μουσικοδραματικές ενότητες, σε «ποιητικές-μουσικές περιόδους» και σκηνές [...] Η ανασύνθεση της βαγκνερικής δραματουργίας στην οποία προέβη προσφέρει μια απαραίτητη αφετηρία για όποιον θα ήθελε να επιχειρήσει μια μεγάλης κλίμακας μορφολογική ανάλυση.

KAROL BERGER

2 από 4


Στο βιβλίο, που θεωρήθηκε αμέσως κλασικό, ο Ντάλχαους προσπαθεί να συμπεριλάβει στην ανάλυσή του όλες τις συνιστώσες, μένοντας ταυτόχρονα αντικειμενικός στη θεώρησή του. Τα στοιχεία της βιογραφίας του συνθέτη δεν αγνοούνται, ούτε το ιδεολογικό πλαίσιο κάθε έργου. Όμως, κυρίως ο Ντάλχαους δείχνει πως όλα αυτά καταγράφηκαν και εκφράστηκαν μέσα από τη μουσική, στοχεύει μέσα από την ανάλυση στην ανάδειξη των βασικών χαρακτηριστικών των μουσικών δραμάτων του Βάγκνερ και υπογραμμίζει τη σχέση των έργων μεταξύ τους.

ΝΙΚΟΣ ΔΟΝΤΑΣ, Η Καθημερινή

3 από 4


Είναι προφανές ότι το βιβλίο (ενισχυμένο με ποικίλο παρακειμενικό και ηχητικό υλικό στην ελληνική έκδοση) διαθέτει ιδιαιτέρως υψηλή πληροφορητικότητα, η οποία εστιάζεται στην τριπλή ιδιότητα του Βάγκνερ ως θεωρητικού, ως μουσικού και ως ποιητή. Με τον τρόπο αυτό, το βιβλίο αποτελεί έναν κανόνα κριτικού ελέγχου μουσικών και γενικότερα πολιτισμικών προϊόντων στο επίπεδο της ανίχνευσης ιδεών και στο επίπεδο της καλώς οργανωμένης αποτύπωσης και διεκπεραίωσης αυτών.

ΑΛΚΗΣΤΙΣ ΣΟΥΛΟΓΙΑΝΝΗ, www.bookpress.gr

 
4 από 4
ΝΤΑΛΧΑΟΥΣ ΚΑΡΛ
Ο Carl Dahlhaus γεννήθηκε το 1928 στο Αννόβερο. Σπούδασε μουσικολογία στα πανεπιστήμια του Γκαίτινγκεν και του Φράιμπουργκ από το 1947 ώς το 1952, και έλαβε το διδακτορικό του το 1953. Από το 1950 ώς το 1958 υπήρξε δραματολόγος στο Deutsches Theater του Γκαίτινγκεν. Το 1962 έγινε μέλος του Institut fur Musikalische Landesforschung στο πανεπιστήμιο του Κιέλου. Από το 1967 υπήρξε καθηγητής ιστορίας της μουσικής στο Πολυτεχνείο του Βερολίνου. Διετέλεσε πρόεδρος της Gesellschaft für Musikforschung, διευθυντής έκδοσης των Απάντων του Ρίχαρντ Βάγκνερ, επιμελητής του Μουσικού Λεξικού του Rieman και συνεκδότης της Neue Zeitschrift für Musik και του Archiv für Musikwissenschaft. Πέθανε στο Βερολίνο το 1989. Tο πλούσιο έργο του, τον ανέδειξε σε «συνείδηση της μουσικολογίας του 20ού αιώνα». Πέθανε το 1989. Έργα του είναι: Studien zu den Messen Josquins des Prés (1953), Untersuchungen über die Entstehung der harmonischen Tonalität (1966), Musikasthetik (1967), Analyse und Werturteil (1970), Richard Wagners Musikdramen (1971), Wagners Ästhetik (1971), Wagners Konzeption des musikalischen Dramas (1971), Melodielehre (μαζί με τον Lars Ulrich Abraham, 1972), Zwischen Romantik und Moderne (1974), Studien zur Theorie und Geschichte der musikalischen Rhythmik und Metrik (μαζί με τον Ernst Apfel, 1974), Grundlagen der Musikgeschichte (1977), Die Idee der absoluten Musik (1978), Schönberg und andere. Gesammelte Aufsätze zur Neuen Musik (1978), Die Musik des 19. Jahrhunderts (1980), Musikalischer Realismus. Zur Musikgeschichte des 19. Jahrhunderts (1982), Die Musiktheorie im 18. und 19. Jahrhundert (1984), The New Grove Wagner (μαζί με τον John Deathridge, 1984), Musik, zur Sprache gebracht. Musikästhetische Texte aus drei Jahrhunderten (μαζί με τον Michael Zimmermann, 1984), Was ist Musik? (μαζί με τον Hans Heinrich Eggebrecht, 1985), Ludwig van Beethoven und seine Zeit (1987), Europäische Romantik in der Musik, 2 τόμοι (μαζί με τον Norbert Miller, 1999-2008).