Η κοινωνία των ομοιωμάτων

Μετάφραση: Paola Caenazzo-Αδαλόγλου
Επιμέλεια: Κώστας Λιβιεράτος
ΑΝΑΛΥΤΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
ISBN ΕΝΤΥΠΟ
960-221-023-0
Διαστάσεις
21Χ14
Τρέχουσα Έκδοση
1991
Σελίδες
203
Εύδοξος

Η κοινωνία των ομοιωμάτων

Μετάφραση: Paola Caenazzo-Αδαλόγλου
Επιμέλεια: Κώστας Λιβιεράτος

ΕΝΤΥΠΟ
ΑΡΧΙΚΗ
21.20€
25%
ΤΕΛΙΚΗ
15.90€
ΕΞΑΝΤΛΗΜΕΝΟ
* ΔΩΡΕΑΝ ΑΠΟΣΤΟΛΗ αγορές άνω των 50€ (εντός Ελλάδος)

Οι κοινωνικές σχέσεις που οικοδομούνταν πάνω σε μια κοινή αντίληψη του κόσμου, σ’ ένα κοινωνικο-πολιτιστικό ρόλο, σ’ ένα πολιτικό σχέδιο, τείνουν να εκλείψουν‧ οι νέοι σύλλογοι που παρουσιάζουν κάποια σταθερότητα δεν είναι πια «εταιρίες σκέψης» αλλά μαφιόζικες συναθροίσεις όπου η συμπαιγνία είναι πολύ πιο σημαντική από την ενότητα, η προσποιητή διένεξη πιο υποχρεωτική από τη συμφωνία.

 

Παντού, στην πολιτική όπως και στην κουλτούρα, στην καθημερινή όπως και στη δημόσια ζωή, η εικόνα παίρνει τη θέση της πραγματικότητας, το αντίγραφο αντικαθιστά το πρωτότυπο, το ομοίωμα υποκαθιστά το υπόδειγμα. Αυτός ο θρίαμβος της φαινομενικότητας και της επανάληψης, που για τον παραδοσιακό στοχαστή μοιάζει με καταστροφή, περιλαμβάνει επίσης θετικές όψεις, οι οποίες μπορούν να αποτελέσουν το υπόβαθρο ενός νέου Διαφωτισμού: γι’ αυτό είναι ανάγκη να διατηρηθεί και να ενισχυθεί η σχέση μεταξύ κουλτούρας και κοινωνίας ενάντια στην περιστολή της γνώσης σε διακόσμηση και της εξουσίας σε καθαρό τακτικισμό. Η εξαφάνιση της αλήθειας, της σημασίας και της αξίας, που χαρακτηρίζει τη σύγχρονη κρίση, πρέπει να ιδωθεί χωρίς προκαταλήψεις στις ιστορικές, θρησκευτικές και φιλοσοφικές της διαστάσεις, για να εντοπιστούν οι βαθιές μετατροπές που επιφέρει στον καθορισμό και την υλοποίηση των πολιτικών στρατηγικών, στον προσανατολισμό της πνευματικότητας, στην οργάνωση της κοινωνίας και της κουλτούρας, στη χρήση των μαζικών μέσων. Η κοινωνικοποίηση του φανταστικού αναθέτει στην αισθητική νέα καθήκοντα: το πολιτιστικό εγχείρημα διαδέχεται την ιδεολογική πολιτική, η λογική της σαγήνης τη διαλεκτική ορθολογικότητα, η κοινωνική ολογραφία την ολοκληρωτική κοινωνία. Το σημαντικό είναι να μην αφήσουμε να μας τρομάξει το εύρος και η ριζικότητα των τεκταινόμενων μετασχηματισμών και –όπως ευχόταν ο Βάλτερ Μπένγιαμιν– μολονότι απαλλαγμένοι από αυταπάτες σχετικά με την εποχή, «να εκφραστούμε ανεπιφύλακτα υπέρ της».
ΠΕΡΝΙΟΛΑ ΜΑΡΙΟ
O Mario Perniola γεννήθηκε το 1941 στο Άστι του Πεδεμοντίου. Σπούδασε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Τορίνου, όπου συνάντησε τον Τζιάνι Βάτιμο και τον Ουμπέρτο Έκο. Συνδέθηκε με την Καταστασιακή Διεθνή και τον ιδρυτή της Γκυ Ντεμπόρ. Έγινε καθηγητής αισθητικής στο Πσνεπιστήμιο του Σαλέμο και στη συνέχεια στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης Tor Vergata. Έχει διδάξει επίσης σε πανεπιστημιακές σχολές και ερευνητικά κέντρα όπως του Στάνφορντ, της Αλμπέρτα, του Κυότο, του Σάο Πάολο, του Σύδνεϋ, της Μελβούρνης, της Σιγκαπούρης και της EHESS του Παρισιού. Έχει διευθύνει τα περιοδικά Agaragar, Clinamen, Estetica News, και έχει ιδρύσει το Agalma. Rivista di Studi Culturali e di Estetica. Έργα του είναι: Il metaromanzo (1966), Tiresia (1968), L'alienazione artistica (1971), Bataille e il negativo (1977), La società dei simulacri (1980), Dopo Heidegger. Filosofia e organizzazione della cultura (1982), Transiti. Come si va dallo stesso allo stesso (1985), Presa diretta. Estetica e politica (1986), Enigmi. Il momento egizio nella società e nell'arte (1990), Del sentire (1991), Più che sacro, più che profane (1992), Il sex appeal dell'inorganico (1994), L'estetica del Novecento (1997), Disgusti. Nuove tendenze estetiche (1999), I situazionisti (1998), L'arte e la sua ombra (2000), Del sentire cattolico. La forma culturale di una religione universale (2001), Contro la comunicazione (2004), Miracoli e traumi della comunicazione (2009), Strategie del bello. Quarant'anni di estetica italiana, 1968-2008 (2010), Estetica contemporanea. Una visione globale (2011), La società dei simulacri (2011), Berlusconi o il '68 realizzato (2011), Presa diretta. Estetica e politica. Nuova edizione (2012), Da Berlusconi a Monti. Disaccordi imperfetti (2013), L'avventura situazionista. Storia critica dell'ultima avanguardia del XX secolo (2013).