Ο τελευταίος χίπης

Μετάφραση: Γεωργία Ζακοπούλου
ΑΝΑΛΥΤΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
ISBN ΕΝΤΥΠΟ
960-221-231-4
Διαστάσεις
21Χ14
Τρέχουσα Έκδοση
2002
Σελίδες
327

Ο τελευταίος χίπης

Μετάφραση: Γεωργία Ζακοπούλου

ΕΝΤΥΠΟ
ΤΕΛΙΚΗ
14.84€
ΕΞΑΝΤΛΗΜΕΝΟ
* ΔΩΡΕΑΝ ΑΠΟΣΤΟΛΗ αγορές άνω των 50€ (εντός Ελλάδος)

Η σατυρική πένα του Ξαβιέρ Μορέτ παραλαμβάνει την πιο ρυπαρή πλευρά της αστραφτερής Βαρκελώνης για να θίξει την κερδοσκοπική οικοπεδοποίηση, την κατάχρηση της εξουσίας και το ντελίριο των γιάπηδων, μέσα απ’ τα μάτια ενός ευγενούς, παροπλισμένου πια χίπη, σ’ ένα νουάρ μυθιστόρημα, διανθισμένο με οξύ χιούμορ.

 

Ο Μαξ Ριέρα, αποτυχημένος συγγραφέας και σκιτσογράφος, αιωνίως χαμένος και νοσταλγικός ήρωας μιας ένδοξης εποχής, φυτοζωεί στην πλατεία Ρεάλ, την καρδιά της παλιάς πόλης της Βαρκελώνης, έναν χαμένο παράδεισο όπου κάθε λογής περιθωριακοί προσπαθούν να σταθούν στα πόδια τους και να εξασφαλίσουν μια θέση στη ζούγκλα. Ώσπου μια ωραία πρωία, ένας παλιός συμμαθητής απ’ το δημοτικό, ένας αδηφάγος μεγαλοκαρχαρίας, του τηλεφωνεί για να του αναθέσει να γράψει το σενάριο μιας τηλεοπτικής σειράς, που πρέπει φυσικά να περιλαμβάνει όλα τα συστατικά του είδους: καλούς και κακούς, σεξ και ναρκωτικά, καταδιώξεις, δολοφονίες μέχρι και μια αιμομιξία. Ενώ ο Μαξ διστάζει να αποφασίσει αν θα αναλάβει αυτό το λίαν επικερδές έργο, ένας καταιγισμός γεγονότων τον εμπλέκει, χωρίς να το καταλάβει, σ’ ένα δίχτυ το οποίο δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από την πλοκή των τηλεοπτικών σειρών που με πάθος παρακολουθεί η μητέρα του. Όπως και σε άλλες περιπτώσεις, ο Moret δεν περιορίζεται εδώ σε μια απλή λογοτεχνική δημιουργία. Θα προτείναμε σε κάθε επίδοξο σεναριογράφο τηλεοπτικών σειρών, να διαβάσει πολύ προσεκτικά αυτό το βιβλίο, που περιέχει τις πολύτιμες συμβουλές του Αμερικανού συγγραφέα Τζον. Σ. Κάρσον και, κυρίως, της μεγάλης αυθεντίας στο θέμα, της κυρίας Ριέρα, μητέρας του Μαξ. Το επάγγελμα του σεναριογράφου τηλεοπτικών σειρών, παρ’ όλους τους κινδύνους που εγκυμονεί, και οι οποίοι περιγράφονται ανάγλυφα στις σελίδες του εν λόγω μυθιστορήματος, δεν παύει να είναι ένας από τους πιο γρήγορους τρόπους για να γίνει κανείς εκατομμυριούχος στις μέρες μας...

Έγραψαν για το βιβλίο



Οι αναγνώστες του Xavier Moret θα μπορέσουν να μοιραστούν με διασκεδαστικό τρόπο την ιστορική σύγχυση σχεδόν μιας ολόκληρης γενιάς.

VALENTI PUIG, El Pais
1 από 1
ΜΟΡΕΤ ΞΑΒΙΕ
Ο Xavier Moret γεννήθηκε το 1952 στη Βαρκελώνη. Ασχολείται με τη δημοσιογραφία από τα εικοσιπέντε του χρόνια και έχει συνεργαστεί με τις έγκυρες εφημερίδες La Vanguardia, El Periodico και El País. Τα πρώτα χρόνια της σταδιοδρομίας του είχε την ευκαιρία να γυρίσει τον κόσμο, από τη Ρωσία μέχρι τα πέρατα της Αμερικής, ως ανταποκριτής του τηλεοπτικού καναλιού TV3. Γοητευμένος από τις απίστευτες ιστορίες που έβλεπε να ξεπετάγονται μέσα από τα τηλέτυπα, αποφάσισε, τη μέρα που έκλεινε τα τριάντα, να κάνει πραγματικότητα ένα μεγάλο του όνειρο: να γράψει μυθιστόρημα. Το πρώτο του βιβλίο, μια κατασκοπική ιστορία γραμμένη στα καταλανικά, αγαπήθηκε πολύ και έιχε εντυπωσιακή εμπορική επιτυχία. Τα επόμενα τον ανέδειξαν σε μια από τις πιο πρωτότυπες φωνές της νέας καταλανικής λογοτεχνίας και μεταφράστηκαν αμέσως στα ισπανικά καθιερώνοντάς τον πλέον στα σύγχρονα ισπανικά γράμματα. Επίσης έχει γράψει αρκετά ταξιδιωτικά βιβλία. Έργα του είναι: L’americá que estimava Moby Dick (1985), Εl manuscript perdut (1987), Τriangle blanc (1989), L’impostor sentimental (1995), Qui paga, mana (1997), El último hippy (1998), America, America. Viatge per Califòrnia i el Far West (1998), La vida es rára (1999), Boomerang. Viatge al cor d'Austràlia (2000), Europa Express (2001), Islandia. L'illa secreta (2002), Zanzíbar pot esperar. Max Riera, detectiu alternatiu (2002), Dr. Pearson (2004), L’home que adorava la Janis Joplin (2004), El català de la Terra del Foc (2004), Collserola, pas a pas (2004), Tiempo de editors. Historia de la edición en España, 1939-1975 (2004), A la sombra del baobab (2006), El Bulli des de dins. Biografia d’un restaurant (2007), Viatge per la Costa Brava (2008), La tradició negra del Raval (2010), Tramuntana (2011), Días de Hong Kong (2013).