this is archive.php
Δημοσιεύθηκε την

PEN International: Know her words

Το PEN Greece είναι το επίσημο παράρτημα του PEN International στην Ελλάδα. Το PEN International ιδρύθηκε το 1921 και είναι ένας από τους μεγαλύτερους διεθνείς οργανισμούς στον χώρο της προώθησης της λογοτεχνίας και της προστασίας της ελευθερίας της έκφρασης. Μεταξύ των μελών του βρίσκονται (ή έχουν βρεθεί κατά καιρούς) μεγάλα ονόματα της λογοτεχνίας και της διανόησης –από τον Τζέιμς Μπόλντουιν, τη Μάργκαρετ Άτγουντ, την Τόνι Μόρισον, τον Φίλιπ Ροθ, τον Τζον Στάινμπεκ, τον Τόμας Μαν και τον Χάινριχ Μπελ, μέχρι τον Τζόζεφ Κόνραντ, τον Άρθουρ Μίλερ, τον Νόρμαν Μέιλερ, τη Σούζαν Σόνταγκ και τον Ντον Ντελίλο. Δραστηριοποιείται σε 100 χώρες με περισσότερα από 140 εθνικά κέντρα. 

To Project: Know Her Words (Γνωρίστε τις λέξεις της) είναι μια πρωτοβουλία της Επιτροπής Γυναικών Συγγραφέων του PEN International για την ανάδειξη της καλύτερης γραφής από γυναίκες συγγραφείς από όλο τον κόσμο.

Όλα τα Κέντρα PEN έλαβαν πρόσκληση να μοιραστούν 10 τίτλους από τα καλύτερα βιβλία γυναικών συγγραφέων της χώρας τους ώστε να ενθαρρυνθεί η διαπολιτισμική κατανόηση, να δημιουργηθούν λέσχες βιβλίου μεταξύ των Κέντρων PEN, περαιτέρω αναγνώσεις και παρουσιάσεις συγγραφέων.

Το Δ.Σ του PEN Greece αποφάσισε να ορίσει μια ανεξάρτητη 3μελή επιτροπή για την επιλογή των τίτλων η οποία απαρτίστηκε από τους ακόλουθους: Σωτηρία Γεωργαντή (Πρόεδρος της Επιτροπής), Μανώλη Πιμπλή και Κατερίνα Φράγκου.

Η ελληνική επιτροπή επέλεξε μεταξύ των δέκα να συμπεριλάβει το βιβλίο ΦΟΥΣΤΑΝΕΛΕΣ ΚΑΙ ΧΛΑΜΥΔΕΣ της Χριστίνας Κουλούρη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις μας.

Θερμά συγχαρητήρια σε όλες!

Η παρουσίαση των βιβλίων θα κυκλοφορήσει  σε έντυπη μορφή (ως ένα booklet) και θα διαμοιραστεί από μέλη του PEN Greece στις ακόλουθες Διεθνείς Εκθέσεις:

α) London Book Fair 2024, 12-14 Μαρτίου 2024
β) Bologna Children’s Book Fair 2024, 8-11 Απριλίου2024
γ) Festival du Livre de Paris 2024, 12-14 Απριλίου 2024
δ) Liber 2024, Βαρκελώνη 2-4 Οκτωβρίου 2024
ε) Frankfurter Buchmesse, 16-20 Οκτωβρίου 2024
στ) Sharjah International Book Fair 2024, Νοέμβριος 2024
ζ) FIL Guadalajara 2024, 30 Νοεμβρίου – 8 Δεκεμβρίου 2024

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Δημοσιεύθηκε την Σχολιάστε

Δεν είναι δίκαιο

Δεν είναι δίκαιο
Εσείς έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί ο κόσμος δεν είναι δίκαιος;

Το δεύτερο βιβλίο του Γιουβάλ Νώε Χαράρι από τη συναρπαστική σειρά «Εμείς οι ασταμάτητοι», με τίτλο Γιατί ο κόσμος δεν είναι δίκαιος, έρχεται για να απαντήσει σε ένα ερώτημα που σίγουρα έχει απασχολήσει τους περισσότερους από εμάς, αν όχι όλους. Ένα ερώτημα που μοιάζει αρχικά αναπάντητο. Αν είστε αναγνώστης από 9 μέχρι 99 ετών και θέλετε να μάθετε την απάντηση, διαβάστε αυτό το βιβλίο! Ο καταξιωμένος ιστορικός, φιλόσοφος και μπεστσελερίστας συγγραφέας στο σημείωμα του δεύτερου αυτού τόμου της επικής ιστορίας της ανθρωπότητας μας βάζει στο κλίμα.

«Δεν είναι δίκαιο!» Πόσες φορές έχετε ακούσει αυτή τη φράση; Πόσες φορές την έχετε πει κι εσείς; Μάλλον πολλές.
Κάποιοι άνθρωποι είναι πάμπλουτοι. Μένουν σε παλάτια με πισίνες, ταξιδεύουν με ιδιωτικά τζετ και δεν ασχολούνται ποτέ με το πλύσιμο των πιάτων ούτε με το συμμάζεμα του δωματίου τους – γιατί το κάνουν οι υπηρέτες τους αντί γι’ αυτούς. Άλλοι άνθρωποι είναι πολύ φτωχοί. Ζουν σε καλύβες χωρίς τουαλέτα, περιμένουν μες στη βροχή να έρθει το λεωφορείο, για να πάνε να πλύνουν τα πιάτα κάποιου άλλου.
Μερικοί άνθρωποι είναι εξαιρετικά ισχυροί. Αυτοί φτιάχνουν τους κανόνες, βγάζουν συνεχώς μακροσκελείς λόγους και λένε στους άλλους τι να κάνουν. Άλλοι, πάλι, είναι πολύ πιο αδύναμοι. Είναι αναγκασμένοι να υπακούν σε κανόνες, να χειροκροτούν όταν μιλάει ο αρχηγός και να κάνουν ό,τι τους λένε. Είναι δίκαιο αυτό;

Ρωτάμε συχνά τα παιδιά: «Τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις;». Αλλά σε πολλές χώρες του κόσμου τα παιδιά δεν έχουν στ’ αλήθεια τη δυνατότητα να διαλέξουν. Μπορεί να θέλεις να γίνεις πρόεδρος, αν όμως η οικογένειά σου είναι φτωχή, το πολύ πολύ να φτάσεις μέχρι την πύλη του προεδρικού μεγάρου, κι αυτό αν έχεις πάει για να σκουπίσεις τον δρόμο. Άραγε ήταν πάντα έτσι τα πράγματα; Οι άνθρωποι ήταν πάντα χωρισμένοι σε πλούσιους και φτωχούς, σε αφέντες και υπηρέτες;

Κάποιοι λένε ότι αυτή είναι η φυσική κατάσταση του κόσμου. Όπου κι αν κοιτάξεις, οι δυνατοί κυβερνούν πάντοτε και οι αδύναμοι είναι υποχρεωμένοι να υπακούν. Οι ταινίες και τα βιντεοπαιχνίδια εποχής είναι επίσης γεμάτα βασιλιάδες και πριγκίπισσες που ζουν σε πελώρια κάστρα, κυβερνούν απέραντα βασίλεια και δίνουν διαταγές σε εκατομμύρια άλλους.
Στην πραγματικότητα όμως, αρχικά δεν υπήρχαν ούτε βασιλιάδες ούτε βασίλεια και σίγουρα δεν είχαν εκατομμύρια κατοίκους. Μέχρι πριν από περίπου 10.000 χρόνια οι άνθρωποι ζούσαν σε μικρές ομάδες και φυλές, που αριθμούσαν το πολύ μερικές χιλιάδες άτομα.
Βέβαια, και τότε υπήρχε συχνά κάποιος που ήθελε να γίνει αρχηγός και να λέει στους άλλους τι να κάνουν. Αλλά ακόμα κι ο σπουδαιότερος αρχηγός δεν είχε και πολύ μεγάλη εξουσία. Δεν υπήρχαν ακόμη αρκετοί άνθρωποι για να χτίσουν πελώρια κάστρα και να κατακτήσουν απέραντα βασίλεια. Κι αν ένας αρχηγός γινόταν υπερβολικά αυταρχικός ή ενοχλητικός, οι άνθρωποι μπορούσαν να τον παρατήσουν και να φύγουν.
Αλλά πριν από 10.000 χρόνια συνέβη κάτι παράξενο, που άλλαξε τα πάντα. Συνέβη κάτι που σταδιακά αφαίρεσε την εξουσία από τα εκατομμύρια των ανθρώπων και επέτρεψε σε λιγοστά φιλόδοξα άτομα να κυβερνούν τα υπόλοιπα.
Τι ακριβώς συνέβη πριν από 10.000 χρόνια και πώς αυτό έδωσε σε κάποιους τη δυνατότητα να ελέγχουν όλους τους υπόλοιπους; Γιατί εκατομμύρια άνθρωποι συμφώνησαν να υπακούν σε λίγους μόνο ηγέτες; Και από πού προήλθαν οι βασιλιάδες και τα βασίλεια;
Η απάντηση είναι μία από τις πιο παράξενες ιστορίες που θα ακούσετε ποτέ.
Και η ιστορία αυτή είναι αληθινή.

Γιουβάλ Νώε Χαράρι

Δημοσιεύθηκε την Σχολιάστε

Richard Wagner

Δημοσιεύθηκε την Σχολιάστε

Προσεχείς εκδηλώσεις και εκδόσεις

ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

ΤΡΙΤΗ 18 ΙΟΥΝΙΟΥ 2024, ώρα 19:30, Ινστιτούτο ETERON Λεωκορίου 38, Αθήνα

Οι εκδόσεις ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ και το Ινστιτούτο ETERON σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου του Κωνσταντίνου Καψάσκη

ΟΙ ΒΡΕΤΑΝΙΚΕΣ ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ 1940-1947

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι: 

Κωστής Καρπόζηλος, ιστορικός 

Τζένη Λιαλιούτη, Επίκουρη Καθηγήτρια Νεότερης και Σύγχρονης Κοινωνικής και Πολιτικής Ιστορίας της Ευρώπης, ΕΚΠΑ

Δημήτρης Α. Σωτηρόπουλος, Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης, ΕΚΠΑ

Την εκδήλωση θα συντονίσει ο δημοσιογράφος Βασίλης Νέδος.

ΤΕΤΑΡΤΗ 19/6/2024 στις 19:00 στο Αεροφυλάκιο 1 – Αμφιθέατρο «Μιλτιάδης Έβερτ» / Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων, Πειραιώς 100, Γκάζι

Οι εκδόσεις Αλεξάνδρεια σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου του Γιώργου Σιακαντάρη

ΤΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΕΣ ΘΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΟ 2050; Μεταδημοκρατία, μεταπολιτική, μετακόμματα

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι: 

Χάρης Δούκας, Δήμαρχος Αθηναίων 

Θεόφιλος Ξανθόπουλος, Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Π.Σ. Ν. Δράμας, Κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Κ.Ο. ΣΥΡΙΖΑ Π.Σ.

Γιώργος Σταθάκης, Αφ. Καθηγητής Πανεπιστημίου Κρήτης, πρ. Υπουργός, μέλος του μεταβατικού Πανελλαδικού Συντονιστικού της Νέας Αριστεράς

Θόδωρος Μαργαρίτης, Μέλος Πολιτικού Συμβουλίου ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής, Γραμματέας Ανανεωτικής Αριστεράς

Έφη Γαζή, Καθηγήτρια Νεότερης Ιστορίας, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου

Την εκδήλωση θα συντονίσει η δημοσιογράφος Κίττυ Ξενάκη

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 21/6/2024 στις 19:30 , Ινστιτούτο ETERON Λεωκορίου 38, Αθήνα

Οι εκδόσεις Αλεξάνδρεια και το Ινστιτούτο ETERON σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου

ΤO ΜΕΤΑΞΙΚΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΕΚΦΑΣΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ 1936-1941

Σε επιμέλεια Γιώργου Σουβλή και Αριστοτέλη Καλλή

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι :
Νίκος Βαφέας, Καθηγητής, Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης, Πανεπιστήμιο Κρήτης
Ιωάννα Παπαθανασίου, Ιστορικός, Ερεύνητρια, ΕΚΚΕ
Άγγελος Βλάχος, Διδάκτορας Ιστορίας, ΕΚΠΑ
Άννα Καρακατσούλη, Καθηγήτρια, Τμήμα Θεατρικών Σπουδών, ΕΚΠΑ

ΤΕΤΑΡΤΗ 26 IOYNIOY 2024 ώρα 19:30 στο Ινστιτούτο ETERON (Λεωκορίου 38, Αθήνα- Στάση Μετρό: Θησείο)

Οι Εκδόσεις Αλεξάνδρεια και το Κέντρο Παιδαγωγικής και Καλλιτεχνικής Επιμόρφωσης “Σχεδία” έχουμε τη χαρά να σας προσκαλέσουμε στην παρουσίαση του βιβλίου Η Τέχνη της Σιωπής, μιας μαρτυρίας εκ των έσω για το τι σημαίνει να βιώνεις αποκλεισμό, της Αντριάνας Ματθαιάκη.

Το βιβλίο θα παρουσιάσουν οι :
Μαρία Θεοτοκάτου, λογοθεραπεύτρια
Πόλυ Κρημνιώτη, δημοσιογράφος
Αναστασία Χατζηστεφάνου-Βαφέα, παιδαγωγός (Κέντρο Παιδαγωγικής και Καλλιτεχνικής Επιμόρφωσης Σχεδία)
Τη συζήτηση θα συντονίσει ο Κώστας Λιβιεράτος (Εκδόσεις Αλεξάνδρεια)
Σας περιμένουμε!

3ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΙΒΛΙΟΥ ΧΑΝΙΩΝ

Παρασκευή 28 Ιουνίου 2024 | 19:00-20:00 | Θέατρο Μίκης Θεοδωράκης

«Οι δωσίλογοι» του Μενέλαου Χαραλαμπίδη

Ο ιστορικός και ιδρυτικό μέλος του Φόρουμ Κοινωνικής Ιστορίας Μενέλαος Χαραλαμπίδης μιλάει για το βιβλίο του (Εκδόσεις Αλεξάνδρεια), στο οποίο, μέσα από τη μελέτη αρχείων που για πρώτη φορά δημοσιοποιούνται, περιγράφεται η δράση αυτών που συνεργάστηκαν, εξετάζονται οι λόγοι και οι μηχανισμοί ανάπτυξης του φαινομένου της συνεργασίας με τον κατακτητή, όπως εκδηλώθηκε στον νομό Αττικής, καθώς και οι πολιτικές και οικονομικές συνθήκες που ευνόησαν την εμφάνισή της. Προλογίζει ο Μανώλης Πιμπλής, διευθυντής του Φεστιβάλ Βιβλίου Χανίων.

ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ

Δημοσιεύθηκε την Σχολιάστε

Αντιφώνηση Μαρίας Στρατηγάκη @ Public Cafe 28/9/2022

Public café, 28 Σεπτεμβρίου 2022, 8:30 μ.μ.

Αντιφώνηση Μ. Στρατηγάκη

Πρώτα-πρώτα θα ήθελα να ευχαριστήσω την Προέδρο της Δημοκρατίας για την παρουσία της σήμερα εδώ. Είναι η μεγαλύτερη τιμή που μου έχει γίνει ποτέ!

Ευχαριστώ τον ομιλητή και τις ομιλήτριες για την παρουσίαση του βιβλίου μου το οποίο ακούγοντάς τους μου φάνηκε πολύ καλύτερο από ό,τι νόμιζα…

Οφείλω στον Προέδρο Γιώργο Παπανδρέου τον ορισμό μου στην θέση της Γενικής Γραμματέως Ισότητας χάρη στην πολιτική του αντίληψη για αποκομματικοποιημένο κράτος η οποία οδήγησε στην επιλογή των Γενικών Γραμματέων μέσω του opengov.

Ευχαριστώ την φίλη Καλυψώ Γούλα για την επικοινωνία μας τα τελευταία 10 χρόνια στην κοινή πορεία μας στην τοπική αυτοδιοίκηση. Η πρόσφατη τοποθέτησή της στην θέση της Γενικής Γραμματέως συνεχίζει αυτή την παράλληλη πορεία μας στο δημόσιο βίο. Της εύχομαι ολόψυχα κάθε επιτυχία.

Ευχαριστώ την Ειρήνη Αγαθοπούλου η οποία στην θητεία της ως Προέδρου  του ΚΕΘΙ ανανέωσε την φυσιογνωμία του σε πολλά επίπεδα. Έδειξε σε όλες μας ότι η νέα γενιά γυναικών πολιτικών μπορεί να είναι τόσο φεμινιστική και δυναμική όσο ήταν και η προηγούμενη.

Eυχαριστώ την Καλλιόπη Σπανού για την οξυδερκή ματιά της στο βιβλίο, Ματιά μιας γυναίκας η οποία συνδυάζει την επιστημονική γνώση ως καθηγήτρια αλλά και την πρακτική εμπειρία στο ελληνικό δημόσιο ως Συνήγορος του Πολίτη.

Ευχαριστώ την Νόνη Καραγιάννη για τον συντονισμό και την υποστήριξη.

Ευχαριστώ για την φροντίδα της έκδοσης την Αλεξάνδρεια τους κυρίους Λιβιεράτο και Φραγκούλη και τις άξιες συνεργάτριες τους.

Τέλος ευχαριστώ όλους και όλες που είσαστε σήμερα μαζί μας. Τις συναδέλφισσες από το Πάντειο, όσες και όσους έχουμε συνεργασθεί … και συμπάσχει στο ΚΕΘΙ, στην Γραμματεία Ισότητας, στον Δήμο Αθηναίων αλλά και τις φίλες και τους φίλους μου που παρακολουθούν τις περιπλανήσεις μου.

Ιδιαίτερη μνεία θα κάνω στην παρούσα σήμερα πρώην Γενική Γραμματέα Εφη Μπέκου που πιστεύω ότι καταλαβαίνει πολύ καλά τις αγωνίες και ανησυχίες που διατύπωσα στο βιβλίο. Παρούσα είναι σήμερα και η δυναμική  πρώην Πρόεδρος του ΚΕΘΙ Αντιγόνη Καραλή-Δημητριάδη στην οποία οφείλεται η αναβάθμιση του ΚΕΘΙ και ο ερχομός μου στην Ελλάδα από τις Βρυξέλλες!

Μνεία τιμής θα ήθελα να κάνω και σε όσες Γενικές Γραμματείς Ισότητας δεν είναι πιά ανάμεσα μας. Την Χρυσάνθη Λαΐου Αντωνίου, την Ρένα Λάμψα, την Μίκα Κουτσιλαίου και την Ευγενία Τσουμάνη, Είμαι σίγουρη ότι θα αποτιμούσαν θετικά την εξιστόρηση του έργου τους στο βιβλίο μου. Ολες αγωνίσθηκαν για την ισότητα «μέσα» αλλά και «απέναντι» στα κόμματά τους.

Είναι αλήθεια ότι όταν βρίσκεσαι σε πολιτικές θέσεις, δεν έχεις το χρόνο ούτε να σκεφτείς. Έγραψα το βιβλίο για να αναδείξω τη σημασία του να έχεις σκεφτεί πριν αναλάβεις την πολιτική θέση!

Η ανάπτυξη δημόσιων πολιτικών ισότητας των φύλων απαιτεί και σκέψη και γνώση και κινηματικό υπόβαθρο. Απαιτεί λογισμό και όνειρο. Απαιτεί επιμονή και υπομονή.

Ο κίνδυνος οπισθοδρόμησης είναι πάντα υπαρκτός. Το είδαμε πρόσφατα στην Αμερική. Το βλέπουμε και την Ευρώπη.

Ο θεσμικός ακτιβισμός ανανεώνει την πολιτική πρακτική γιατί εισάγει στην δημόσια πολιτική τα αιτήματα των κινημάτων.

Ο θεσμικός ακτιβισμός αναδεικνύει επίσης την σημασία του προσώπου στην πολιτική θέση.

Είναι αλήθεια ότι στην μεταπολίτευση υποβαθμίσαμε συχνά το πολιτικό πρόσωπο έναντι του θεσμού. Θα πρέπει να αποκαταστήσουμε την ισορροπία.

Σε αυτό το ζήτημα έχουμε την τύχη και την χαρά να ζούμε σήμερα το πιο απτό παράδειγμα.

Την ίδια την Πρόεδρο της Δημοκρατίας η οποία αναβαθμίζει τον θεσμό προσφέροντας τεράστιο απόθεμα κοινωνικής ευαισθησίας, και στον τομέα της ισότητας των φύλων, σε ένα θεσμό που είχαμε συνηθίσει να είναι φορμαλιστικός, συμβολικός ή απλά αόρατος.

Αγαπητή κα Σακελλαροπούλου σας ευχαριστούμε γι αυτό!

Δημοσιεύθηκε την Σχολιάστε

Ομιλία Γιώργου Παπανδρέου στην παρουσίαση του βιβλίου ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΦΥΛΩΝ

Κύριες και κύριοι,

Φίλες και φίλοι,

Το εξαιρετικό βιβλίο της Μαρίας Στρατηγάκη, «Πολιτικές Ισότητας των Φύλων», αποτελεί μια ιστορική κατάθεση και μαρτυρία αλλά και επίκαιρη, αναγκαία θα έλεγα, διαμαρτυρία και πυξίδα.

Ηχηρή πυξίδα και διαμαρτυρία, καθώς η Ακροδεξιά, οι συντηρητικές δυνάμεις, σε παγκόσμιο επίπεδο, έχουν ενορχηστρώσει μια επίθεση. Μια επίθεση στα δικαιώματα των γυναικών.

Προσπαθούν να υπονομεύσουν βασικά δικαιώματα, το δικαίωμα να ορίζει την τύχη του δικού της σώματος, όπως το δικαίωμα στην άμβλωση, το τι μπορεί η δεν μπορεί να φορέσει, ενώ οι ίσες ευκαιρίες για όλους δεν έχουν γίνει ακόμα πραγματικότητα.

Και αναρωτιέται κανείς γιατί οι συντηρητικές δυνάμεις οργανώνουν μια συντονισμένη επίθεση απέναντι στην γυναίκα;

Προσωπικά έχω καταλήξει ότι όσοι φοβούνται την πρόοδο στις κοινωνίες μας, όσοι φοβούνται τις αλλαγές στις αυταρχικές δομές εξουσίας, όσοι τρέμουν μεταρρυθμίσεις που απελευθερώνουν τον πολίτη και τον φέρνουν να έχει λόγο και ρόλο, φοβούνται την απελευθέρωση των γυναικών. Φοβούνται την ισότιμη συμμετοχή των γυναικών γιατί αμφισβητεί τη δικιά τους κεκτημένη και συνήθως πατριαρχική εξουσία.

Ο αγώνας των γυναικών είναι αγώνας σε παγκόσμιο επίπεδο για ανθρώπινα δικαιώματα. Οι κατακτήσεις των γυναικών είναι και κατακτήσεις όλων των πολιτών και κινητοποιούν όλους που βρίσκονται στο περιθώριο, αισθάνονται την καταπίεση, ή που έχουν υποστεί διακρίσεις και αδικίες.

Για αυτό το βιβλίο της Μαρίας είναι και μια επίκαιρη διαμαρτυρία, που ενώνεται με την φωνή τόσων κινημάτων που φουντώνουν ξανά, που γίνονται κίνημα παγκόσμιο, που αντιπαρατίθεται σε όλα τα αυταρχικά που συμβαίνουν.

Ο θάνατος της 22χρονης Μαχσά Αμινί, που στην ουσία δολοφονήθηκε λόγω ανάρμοστης ενδυμασίας, δηλαδή επειδή δεν φορούσε σωστά το «χιτζάμπ», κινητοποίησε εκατομμύρια ανθρώπων που βγήκαν στο δρόμο, (όχι μόνο στο Ιράν), γυναίκες αλλά και νέους άνδρες, που στέκονται αλληλέγγυοι στο αίτημα για ελευθερία των γυναικών.

Θέλω και από εδώ ως πολίτης πρώτα απ’ολα αλλά και ως Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς να εκφράσω τον αποτροπιασμό μου για την συμπεριφορά και την δολοφονία από την αστυνομία των Ηθών της Μαχσα Αμινι, αλλά και την αλληλεγγύη μου προς τα κινήματα που ξεδιπλώνουν με θάρρος περήφανο.

Στις ΗΠΑ έχει δημιουργηθεί ένα μεγάλο κύμα διαμαρτυρίας, και αποτελεί πεδίο σκληρής αντιπαράθεσης στις επικείμενες ενδιάμεσες εκλογές για το Κογκρέσσο στην Αμερική, μετά την απόφαση του Ανώτατου Δικαστήριου ενάντια στις αμβλώσεις.

Ο κατάλογος των παραβιάσεων των γυναικείων δικαιωμάτων σε παγκόσμια κλίμακα αφορά και εμάς στην Ευρώπη. Δίπλα μας στην Ιταλία, στην Πολωνία, στην Ουγγαρία, συντηρητικές και ακροδεξιές δυνάμεις θέλουν να βάλουν την γυναίκα ‘στη θέση της’ δηλαδή ξανά στον αποκλειστικό ρόλο της νοικοκυράς, αφαιρώντας της ελευθερίες που έχει κατακτήσει με αγώνες.

Το βιβλίο αυτό εμμέσως κρούει τον κώδωνα του κινδύνου. Γιατί τα δημοκρατικά δικαιώματα, τα ανθρώπινα δικαιώματα, οι αγώνες του γυναικείου κινήματος που έχουν πετύχει πολλά σε πολλές χώρες, τίθενται σε αμφισβήτηση όταν υπάρχει επανάπαυση, θεωρώντας ότι όλα βαίνουν καλώς.

Ας γίνει συνείδηση για όλους μας – και αυτό ισχύει και για πολλά άλλα ανθρώπινα και κοινωνικά δικαιώματα -, ότι τίποτα δεν μπορεί να θεωρηθεί κεκτημένο καθώς η ιστορία κάνει βήματα μπροστά αλλά και βήματα πίσω. Τίποτα δεν έχει κατακτηθεί αν δεν κατακτιέται καθημερινά. Αφορά και την ισότητα των φύλων – αφορά την ίδια μας την δημοκρατία.

Απαραίτητη επισήμανση: η ισότητα στη νομοθεσία δεν σημαίνει ισότητα στην πράξη, δεν σπάει τη γυάλινη οροφή, δεν αλλάζει την κουλτούρα και τη νοοτροπία. Και το εκπαιδευτικό μας σύστημα, η διαπαιδαγώγηση του πολίτη, ο δημόσιος λόγος, τα ΜΜΕ και τα σοσιαλ μίντια πρέπει αν αποτελούν  πεδίο δημοκρατικών αγώνων για την ισότητα.

Τονίζω ξανά ότι και στην Σοσιαλιστική Διεθνή, αλλά και στο Συμβούλιο της Ευρώπης, όπου συμμετέχω, θεωρούμε ότι όταν δεν υπάρχει ισότητα των φύλων δεν λειτουργεί και η Δημοκρατία.

Μεγάλωσα σε εποχή που άνθισαν πολλά κινήματα. Οικολογίας, δικαιώματα των μειονοτήτων, των μαύρων στην Αμερική, των ομοφυλόφυλων, της ειρήνης, τον αγώνα ενάντια στις δικτατορίες μπανανίες, όπως της Ελλάδας, αλλά είμαι ιδιαίτερα περήφανος ότι με μεγάλωσε μια φεμινίστρια.

Η μητέρα μου, που μεθαύριο κλείνει τα 99 της χρόνια, πάλεψε – και με όσες δυνάμεις έχει σήμερα – ακόμα παλεύει για τα δικαιώματα των γυναικών.

Θεωρεί τίτλο τιμής τη λέξη φεμινίστρια.

Μια λέξη που βασικά σημαίνει: ναι δικαιούμαι ίση μεταχείριση, ίσες ευκαιρίες, αντιμετώπιση με σεβασμό και αξιοπρέπεια, ναι μπορώ να αποφασίζω ελεύθερα για τη ζωή και το σώμα μου.

Για αυτόν τον λόγο με πολύ στενοχώρια διάβασα στον πρόλογο του βιβλίου της Μαρίας Στρατηγάκη, ότι η Ελλάδα το 2021 βρισκόταν στην τελευταία θέση στον Ευρωπαϊκό Δείκτη Ισότητας των Φύλων του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου Ισότητας των Φύλων.

Και αυτό γιατί ιστορικά, στο ΠΑΣΟΚ δώσαμε μεγάλους αγώνες, φέραμε την Ελλάδα μπροστά από πολλές άλλες Ευρωπαϊκές χώρες στον τομέα της ισότητας. Στον ΟΗΕ τότε αναδειχθήκαμε ως χώρα πρωτοπόρα για τα δικαιώματα των γυναικών.

Όπως αναφέρεται και στο βιβλίο, οι πολιτικές ισότητας στη χώρα μας εγκαινιάστηκαν το 1982 επί κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου, με την ίδρυση του Συμβουλίου Ισότητας παρά τω Πρωθυπουργώ.

Το 1985 ιδρύθηκε η Γενική Γραμματεία Ισότητας, σημαντικός αυτοτελής φορέας για την ανάπτυξη και εφαρμογή πολιτικής.

Και επειδή είναι σήμερα μαζί μας η Γενική Γραμματέας Ισότητας και Οικογενειακής Πολιτικής, θα ήθελα να πω ότι κατά τη γνώμη μου η ΓΓΙ θα έπρεπε να αναβαθμιστεί.

Δεν μπορεί να συνδυάζεται το ζήτημα της ισότητας των φύλων με το δημογραφικό και την οικογενειακή πολιτική, καθώς έτσι αλλοιώνεται ο χαρακτήρας και ο προσανατολισμός της.

Σηματοδοτεί αυτή η τοποθέτηση μια αναχρονιστική αντίληψη ότι την γυναίκα την θέλουμε ως μια μηχανή να γεννοβολά και όχι αυτόβουλη και ελεύθερη.

Ας τοποθετηθεί η ΓΓΙ ξανά παρά τω Πρωθυπουργό αντί της ΕΥΠ.

Ασφαλώς, όταν το ΠΑΣΟΚ ανέβηκε στην εξουσία το 1981, είχε μεσολαβήσει η δικτατορία αλλά και ο Μάης του 68, ήταν μια εποχή όπου το γυναικείο κίνημα ήταν ιδιαίτερα ζωντανό στην Ευρώπη.  Όμως στην Ελλάδα χρειαζόταν τόλμη σε μια κοινωνία που κατά μεγάλο μέρος ήταν αποκλεισμένη λόγω δικτατορίας από τα ρεύματα σκέψης και προόδου και από τα κινήματα των γυναικών. Τόλμησε όμως η τότε κυβέρνηση για την ισότητα των φύλων με διακριτή δημόσια πολιτική.

Ένα από τα μεγάλα επιτεύγματα του ΠΑΣΟΚ ήταν η αναθεώρηση του Οικογενειακού Δικαίου.

Η αναθεώρηση αυτή εξέφρασε το σύνθημα που ακουγόταν στις κινητοποιήσεις των φεμινιστριών «δεν είμαι του ανδρός μου, δεν είμαι του πατρός μου, είμαι ο εαυτός μου».

Έτσι η πατριαρχική οικογένεια αντικαταστάθηκε από την ισότιμη οικογένεια, καταργήθηκε ο θεσμός της προίκας, οι γυναίκες μπορούσαν να διατηρήσουν το οικογενειακό επώνυμο και να συναποφασίζουν για το επώνυμο των παιδιών τους.

Επίσης, ενισχύθηκε νομικά η θέση της άγαμης μητέρας και υιοθετήθηκαν καινοτόμες διατάξεις σε σχέση με το διαζύγιο.

Το 1982 καθιερώθηκε  ο πολιτικός γάμος, το 1984 έγινε ο νόμος για την ποινικοποίηση του βιασμού, το 1986 νομιμοποιήθηκαν οι αμβλώσεις.

Ασφαλώς, σε ό,τι αφορά τη βελτίωση της νομοθεσίας για ίση αμοιβή και μεταχείριση ανδρών και γυναικών και για την απασχόληση και την κοινωνική ασφάλιση, έπαιξε καθοριστικό ρόλο και η επίδραση της Ευρωπαϊκής  Ένωσης.

Της προοδευτικής Ευρώπης, την οποία συχνά ελάχιστα αναγνωρίζουμε και για την οποία πρέπει να συνεχίσουμε να παλεύουμε.

Για αυτό έχει μεγάλη σημασία τι ψηφίζουμε στις Ευρωεκλογές.

Για αυτό και πρέπει να βλέπουμε την ΕΕ όχι απλά σαν ένα ταμείο που μας τροφοδοτεί αλλά σαν πεδίο αγώνων για μια προοδευτική Ευρώπη των πολιτών.

Τη σύνδεση αυτή, εθνικών και ευρωπαϊκών πολιτικών προς όφελος της ισότητας αξιοποίησε με τον καλύτερα τρόπο το ΠΑΣΟΚ από το 1993 μέχρι το 2004.

Το 1998 το Συμβούλιο της Επικράτειας έκρινε νόμιμες τις «θετικές διακρίσεις», δίνοντας τη δυνατότητα να προωθηθεί σχετικός νόμος για τον δημόσιο τομέα και άνοιξε η συζήτηση για την ποσόστωση στα κόμματα, ώστε να αντιμετωπιστεί η χαμηλή συμμετοχή των γυναικών στην πολιτική,

Προσωπικά με απασχόλησε ιδιαίτερα το θέμα των εμποδίων που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες που θέλουν να προσφέρουν στα κοινά και ήταν ένας από τους λόγους που όταν έγινα Πρωθυπουργός προώθησα το open gov, ώστε να δημιουργηθούν στην πράξη ίσες ευκαιρίες για όλους και βέβαια και για όλες.

Και χαίρομαι ιδιαίτερα που γυναίκες αξιόλογες, όπως η Μαρία Στρατηγάκη, επελέγησαν μέσα από αυτήν την ανοιχτή και αξιοκρατική διαδικασία, και μπόρεσαν να προσφέρουν από θέση ευθύνης.

Ένα από τα αποτελέσματα είναι βέβαια η συνεχής προσφορά της Μαρίας, που μαρτυρά και το σημερινό της πόνημα.

Προτεραιότητα μου ήταν και η βελτίωση της νομοθεσίας ενάντια στη βία κατά των γυναικών και χαίρομαι ιδιαίτερα που η Ελλάδα ήταν από τις πρώτες χώρες που υπέγραψαν τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης.

Συνέβαλε τότε η Μαρία Στρατηγάκη στην δημιουργία δομών για τη προστασία των γυναικών κατά της βία, με συμβουλευτικά κέντρα, ξενώνες, γραμμή sos, πανελλαδική καμπάνια από το ΚΕΘΙ κέντρο ερευνών για θέματα ισότητας, με το σύνθημα ‘σπάστε τη σιωπή’.

Το πόσο αναγκαίο ήσαν οι αποφάσεις αυτές το βλέπουμε σήμερα – ειδικά μετά τις ανατριχιαστικές ιστορίες που αποκαλύφθηκαν στο lockdown της πανδημίας – και όχι μόνο.

Και σήμερα που βρισκόμαστε; Παρά το σημαντικό έργο που έχει γίνει στην Ελλάδα στον τομέα της Ισότητας, ιδιαίτερα στο νομοθετικό πεδίο, υστερούμε σε πολλά, σε ό,τι δε αφορά τη νοοτροπία, έχουμε κάνει σημαντικά βήματα πίσω.

Αρκεί να δούμε τι γίνεται με τις γυναικοκτονίες και την έμφυλη βία.

Αρκεί να δούμε το χαμηλό αριθμό γυναικών στην πολιτική και τα κέντρα λήψης αποφάσεων.

Δυστυχώς, για ποικίλους λόγους δεν προχώρησε το mainstreaming στις δημόσιες πολιτικές, δηλαδή την ενταξη σε όλες μας τις πολιτικές το ζήτημα της ισότητας, και παραμένει ζητούμενο.

Θα συμφωνήσω δε με την συγγραφέα ότι το Ευρωπαϊκό Ταμείο Ανάκαμψης αποτελεί ευκαιρία για τον σχεδιασμό έργων και πολιτικών για να αντιμετωπιστούν οι έμφυλες ανισότητες.

Το ταμείο ανάκαμψης που θα έπρεπε να είναι αντικείμενο δημοκρατικής διαβούλευσης με ουσιαστική συμμετοχή φορέων της κοινωνίας και βέβαια γυναικείων οργανώσεων.

Κλείνω με μια προσωπική μου μαρτυρία για την σημασία της συμμετοχής των γυναικών.

Όταν βρέθηκα στο τιμόνι της ΕΕ, ως Υπουργός εξωτερικών, ταξίδευα συχνά στην Μέση Ανατολή για διαπραγματεύσεις γύρω από το παλαιστινιακό.

Πριν συναντήσω τους επίσημους κάθε πλευράς, του Ισραήλ και της Παλαιστίνης, συναντιόμουν με οργανώσεις γυναικών. Ήταν οργανώσεις γυναικών και από το Ισραήλ και από την Παλαιστίνη. Βρισκόντουσαν μαζί. Έκαναν δικές τους διαπραγματεύσεις και είχαν καταφέρει να βρουν λύσεις για τις οποίες συμφωνούσαν και οι δύο πλευρές. Δηλαδή οι γυναίκες είχαν δείξει τον δρόμο για και βιώσιμη λύση στο παλαιστινιακό και για την ειρήνη.

Κρίμα που δεν τους άκουγαν οι άνδρες – που ήσαν σε υπερ-εκπροσώπηση στις επίσημες διαπραγματεύσεις.

Εν κατακλείδι, η ισότιμη συμμετοχή των γυναικών αλλάζει θετικά τις κοινωνίες μας, απελευθερώνει δυνάμεις και την σκέψη μας και αναδεικνύει τις αρχές του σεβασμού και αξιοπρέπειας προς κάθε άνθρωπο, αξιοπρέπεια που όλοι μας απαιτούμε από μια πολιτεία και κοινωνία.

Και το βιβλίο της Μαρίας μας διδάσκει για τον συνεχή αγώνα που χρειάζεται ώστε να οικοδομήσουμε τη Δημοκρατία της Ισότητας.

Και τουλάχιστον, σε ό,τι αφορά τον προοδευτικό χώρο, αυτό το όραμα πρέπει να μας καθοδηγεί.

Δημοσιεύθηκε την Σχολιάστε

«Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ» ΣΕ GRAPHIC NOVEL – συνέντευξη με τους δημιουργούς

«Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ» ΣΕ GRAPHIC NOVEL
Τριάντα χρόνια μετά την κυκλοφορία του παγκόσμιου μπεστ σέλερ του Νορβηγού Jostein Gaarder, η μεταφορά του σε κόμικ είναι η τέλεια ευκαιρία για να ανακαλύψουν οι αναγνώστες τις φιλοσοφικές αντιλήψεις που παραμένουν αμετάβλητες.

Διαβάστε μια συζήτηση με τους δημιουργούς.

Πώς σας είχε φανεί Ο κόσμος της Σοφίας την εποχή που είχε πρωτοβγεί;
Nicoby
: Την εποχή που βγήκε Ο κόσμος της Σοφίας είχαμε μιλήσει πολύ για αυτό το βιβλίο. Ήταν ακουμπισμένο στο τραπέζι του σαλονιού, περνούσε από χέρι σε χέρι μέσα στην οικογένεια. Διάβασα τα πρώτα κεφάλαια και μου είχε φανεί πολύ ενδιαφέρον, επειδή δεν καταλάβαινα τίποτα από φιλοσοφία, τέλειωνα τότε το σχολείο. Κάποια χρόνια αργότερα, απέκτησα το δικό μου αντίτυπο. Mε ενδιέφερε η γραφιστική του Jeffrey Fischer που υπέγραφε τότε το περίφημο εξώφυλλο, και κυρίως, ήθελα πολύ να επιστρέψω σε αυτό το βιβλίο, που είναι μια πόρτα εισόδου στη φιλοσοφία, είναι ευκολοδιάβαστο και κατανοητό.
Vincent Zabus: Ήμουν στο πρώτο έτος φιλοσοφίας και λογοτεχνίας, και ήταν ένα βιβλίο για το οποίο μιλούσαμε πολύ, κυκλοφορούσε πολύ ανάμεσα στους φοιτητές, οι καθηγητές μας στο πανεπιστήμιο μας το ανέφεραν κι εκείνοι συχνά. Άλλωστε με αυτό το αντίτυπο που είχα αγοράσει τότε δούλεψα και για το κόμικ. Το διάβασα με ευχαρίστηση, λίγο λίγο, και το απολάμβανα κομμάτι κομμάτι.

Γιατί ήταν σημαντικό η δική σας Σοφία να ζει το 2022;
N
Ο κόσμος της Σοφίας γεφυρώνει τη σκέψη εμβληματικών φιλοσόφων με τη Σοφία. Για να έχουν μεγαλύτερο νόημα οι γέφυρες αυτές, θα πρέπει, στο πλαίσιο του εφικτού, η ηρωίδα να τοποθετείται στο ίδιο περικείμενο με τον αναγνώστη. Μέσα σε είκοσι πέντε χρόνια η κοινωνία δεν άλλαξε και λίγο. Για παράδειγμα, τα ζητήματα για το κλίμα και το περιβάλλον που τότε δεν ήταν σημαντικά για τη δημόσια συζήτηση τώρα κατέχουν κεντρική θέση.
VZΓια να αφορά το κόμικ ανθρώπους που ενδιαφέρονται -ή και όχι- για τη φιλοσοφία! [γέλια] Είναι σημαντικό να σκεφτόμαστε την Ιστορία της φιλοσοφίας. Επειδή το να κατανοούμε την Ιστορία και την αξία εννοιών όπως η ελευθερία, η δημοκρατία ή το κοινωνικό συμβόλαιο μας επιτρέπει να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να σκεφτούμε την πραγματικότητα, να αποκτήσουμε μια άλλη προοπτική στον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα.

Vincent, από την εκπαίδευσή σου στη φιλοσοφία και από την ενασχόλησή σου με το θέατρο και τη σκηνοθεσία, τι ήταν αυτό που σου φάνηκε πιο χρήσιμο για να πιάσεις την ιστορία του Jostein Gaarder;
VZ:   Η εμπειρία μου ως καθηγητή μού χρησίμευσε πολύ, γιατί αυτό που έχω συγκρατήσει από αυτήν είναι πως οι μαθητές βαριούνται γρήγορα, και επομένως πρέπει να υπάρχει ποικιλία στον τρόπο που τους παραδίδεις το θέμα. Για να κρατήσω τους αναγνώστες ψάχνω μια ισορροπία ανάμεσα στη μυθιστορηματική και τη φιλοσοφική διάσταση, και μια εναλλαγή στους οπτικούς μηχανισμούς.
Στη συνέχεια, αξιοποίησα την εμπειρία μου από το θέατρο για να βρω καταστάσεις στις οποίες εμπλέκονται οι χαρακτήρες, ώστε να αποφύγω να έχω ένα πρόσωπο που εξηγεί και ένα άλλο που ακούει. Είχα ανάγκη ένα καθολικό εύρος στην αφήγηση, σε όλο το βιβλίο, για να έχουμε όρεξη να μάθουμε τη συνέχεια. Κι έτσι υπάρχει ένα μυστήριο: ποιος στέλνει στη Σοφία αυτά τα γράμματα για τη φιλοσοφία; Εκείνη λύνει σιγά σιγά αυτό το μυστήριο, οδηγώντας μας σε νέες ερωτήσεις… Ήθελα να δημιουργήσω μια δυναμική που να μας οδηγεί, με κάθε κεφάλαιο, στη συνέχιση της ανάγνωσης.

Nicoby, πώς κατέληξες στις οπτικές σου ιδέες ώστε να μεταφράσεις τις έννοιες σε εικόνες;
N
Ήμουν τυχερός. Ο Vincent ενεπλάκη σε τεράστιο βαθμό σε αυτό το κομμάτι της δουλειάς, ενώ εγώ τον άφησα να τα βγάλει πέρα μόνος του με το σενάριο. Το να βρω τα οπτικά μέσα ήταν ταυτόχρονα πρόκληση και ευχαρίστηση. Αποδείχτηκε πως το θέμα προσφερόταν ιδιαίτερα και για μια αφήγηση με μορφή κόμικ. Όταν ο Δημόκριτος εξηγεί τη θεωρία του για έναν κόσμο που αποτελείται από πλήθος μικροσκοπικών στοιχείων, κανένα μέσο δεν ενδείκνυται καλύτερα από το κόμικ για να το απεικονίσει!
Η γοητεία του Κόσμου της Σοφίας σε εικονογραφημένη μορφή είναι ακριβώς αυτό, ότι μπορείς να χρησιμοποιήσεις τα πλεονεκτήματα του μέσου: γρήγορη αφήγηση, από πολλές οπτικές γωνίες, χιούμορ, διάλογοι που επικαλύπτονται, ελλείψεις. Μας άρεσε πάρα πολύ το παιχνίδι με τους διάφορους κώδικες της εικονογράφησης, προκειμένου να τους χρησιμοποιήσουμε προς όφελος αυτού που θέλαμε να αφηγηθούμε.
Έπρεπε επίσης, ο Vincent και εγώ, να σταθούμε στο ύψος της δουλειάς του Jostein Gaarder, και αυτό μας άγχωνε αρκετά. Να πούμε επί τη ευκαιρία πως τα τελευταία χρόνια, με ιδιαίτερες εκδόσεις όπως το La Revue Dessinée, βλέπουμε πως τα κόμικ μπορούν να υποστηρίξουν τα πάντα, δεν είναι πια περιορισμένα, όπως νομίζαμε κάποτε, σε ένα μόνο είδος αφήγησης ή σε ένα συγκεκριμένο κοινό.

Σε αυτή την εκδοχή, τι είναι Gaarder και τι είναι δικό σας;
N: Σε ό,τι αφορά εμένα, η συμβολή μου ήταν να δώσω μια μορφή, μια εμφάνιση σε όλα τα πρόσωπα. Μοιάζει προφανές έτσι όπως το λέω, μα για ένα μυθιστόρημα όπως O κόσμος της Σοφίας, όλοι οι αναγνώστες (και είναι πολλοί!) έχουν σχηματίσει μια ιδέα για το πώς μπορεί να μοιάζει η Σοφία ή ο Αλμπέρτο. Δεν πρέπει να τους απογοητεύσουμε, αλλά να τους οδηγήσουμε στην ανάγνωση της δικής μας εκδοχής του 2022.
VZ: Η επικαιροποίηση του Κόσμου της Σοφίας είχε ως προϋπόθεση την εισαγωγή σύγχρονων θεμάτων, αυτό όμως επηρεάζει τις σχέσεις των προσώπων. Αυτά που συζητά η Σοφία με τη μητέρα της, για παράδειγμα, έχουν εξελιχθεί πολύ σε σχέση με το αρχικό κείμενο. Τα θέματα της οικολογίας και του φεμινισμού αντιθέτως ήταν παρόντα σε μεγάλο βαθμό και στον Jostein Gaarder. Είχε φοβερή διαίσθηση γύρω από αυτά, ήταν σημαντικά θέματα για τη Σοφία ήδη από το 1991! Το μόνο που έκανα είναι να τα αναπτύξω περισσότερο και να τα φέρω στο σήμερα. Σε ό,τι αφορά τους φιλοσόφους, συμπλήρωσα το μυθιστόρημα με άλλες πηγές (άρθρα, podcast, κ.λπ.), για να συνθέσω τη σκέψη, όχι να την παραμορφώσω, καθώς η άποψη που έχουμε για κείνους μπορεί επίσης να εξελιχθεί. Παραδείγματος χάριν, δώσαμε περισσότερο χώρο στον Αβερρόη, τον Άραβα φιλόσοφο που ανακάλυψε εκ νέου τον Αριστοτέλη.
Ο μεγάλος πλούτος του πρωτότυπου μυθιστορήματος  είναι ο εγκιβωτισμός, καθώς υπάρχει ένα μυθιστόρημα μέσα στο μυθιστόρημα. Ήθελα το κόμικ να έχει αυτή την αίσθηση, με προβληματισμούς και σκέψεις, στη γλώσσα του κόμικ όμως, στα κάδρα… ή στα συννεφάκια για παράδειγμα, που είναι διάλογοι που εκφράζουν προφορικό λόγο, όμως τα διαβάζουμε. Ο Nico κι εγώ παίξαμε με αυτές τις συγκεκριμένες αρχές των κόμικ. Και δεν θα μπορούσαμε να το έχουμε κάνει παρά μόνο έτσι, μόνο με τον τρόπο των  κόμικ. Θέλω οι αναγνώστες να πουν: «Μα κάτι τέτοιο μπορεί να υπάρχει μόνο σε κόμικ, πώς μπορεί να προέρχεται από βιβλίο;» και αυτό να τους ωθήσει να επιστρέψουν στο βιβλίο του Γιοστέιν Γκάαρντερ για να το εξακριβώσουν.

Vincent Zabus και Nicoby

Δημοσιεύθηκε την Σχολιάστε

Ιάννης Ξενάκης